یادداشت بیست و هشت
امروز از گوشه کنار خبر جدید رو شنیدم و اومدم اینجا و دیدم بله، انگار واقعیت داره و غصه دار شدم🥺 اینجا گوشه امن و دنج من بود برای سالهای طولانی از عمرم.ده سال عدد کمی نیست.همسایه های خوبی پیدا کردم و دنیایی برای خودمون ساختیم.دنیایی که هیچ کس از نزدیکانمون اون بیرون تو دنیای واقعی ازش خبر نداشت.
اما، من الان در آستانه ۳۸سالگی، یاد گرفتم به هیچ چیز این دنیا نباید دل بست.همه چیز رفتنی است.شاید عمر اینجا بودن هم تمام شده...
گرچه پشتیبان گیری انجام دادم اما آدمی نیستم که تو گذشته بمونم.معتقدم هرچی تو گذشته بوده رفته و تموم شده.ولی از یه طرف اینجا کلی از خاطرات خوبم باقی مونده.از بچه ها نوشتم.از بزرگ شدنشون.از کارای بامزه شون.از تلخی ها و غصه هاشون.دلم میخواست اینجا بمونه و تو فکرم بود یه روزی بعدها که بزرگ شدند، بدم خودشون اینجا رو بخونند...
حالا برای این خونه درندشت و ویلایی و روستایی که برای خودم ساخته بودم اخطار تخریب اومده و من مدتی ست کوچ کردم به شهر.به یک آپارتمان کوچیک ولی امن تر و در تلگرام همچنان هستم.اگر وبلاگ دارید و میشناسمتون و خواستید بفرمایید آدرس اونجا رو بهتون بدم.اگر هم از مخاطبان اینجا بودید و شما هم آپارتمان نشین شدید و ساکن اونجایید خوشحال میشم آدرس بدید، همدیگه رو گم نکنیم.
امشب بیدار موندم.نشستم دونه دونه وبلاگ های باقیمانده رو خوندم و چراغ ها رو خاموش کردم.فقط مونده بیان باکس رو چک کنم و اگه عکسی مونده ذخیره کنم و ذخیره کردن آدرس بچه های بلاگفا و بلاگ اسکای که فقط از طریق قسمت پیوندهای اینجا بهشون دسترسی داشتم.
دیگه همین.دلم نمیاد بگم به پایان آمد این دفتر😭
ممنونم این سالها مخاطب "اینجا بدون من" و با من همراه بودید.
اگه اون اتفاق نیافتاد و اینجا باقی موند.هستم و برمیگردم.ان شاءالله.
